Rozdział 18

Stałam, patrząc na Sebastiana jak na idiotę. Czy on myślał, że mu uwierzę? Ojciec Jace’a nie żyje! Imogen tak mówiła, Valentine tak mówił, Konsul! Każdy! Zrobił krok w moją stronę podając mi rękę, ale od razu odskoczyłam. Jak mogę uwierzyć w te kłamstwa? Gdy robiłam kroki w tył, poczułam kogoś za mną. W momencie gdy miałam się odwrócić, ktoś zakrył mi usta dłonią. Szarpałam się, ale nic to nie dało. Ostatnie co widziałam, to brata zbliżającego się do mnie z szerokim uśmiechem.

***

Sebastian podszedł do Clary i sprawdził jej tętno.

- Wszystko okej Stephen, przygotuj ją. – popatrzył na niego.

- Chcesz to zrobić teraz, Jonathanie? – spytał niepewnie – Jesteś tego pewny?

- Jak najbardziej. Potrzebuję jej, a skoro zaklęcie jest gotowe, to nie ma co zwlekać.

Czarodziej bez dalszej dyskusji, wziął dziewczynę na ręce i przeniósł do salonu. Położył ją z boku pokoju i zaczął przygotowania do rytuału. Wziął krew demona i ostrożnie zaczął rozlewać ją na podłodze. Starał się osiągnąć idealny kształt pentagramu. Gdy skończył wyciągnął swoją księgę zaklęć i zaczął wzywać księcia piekła. Słysząc łacińskie nawoływania Dave’a, Sebastian pojawił się w pokoju z tajemniczym uśmiechem na twarzy. Przyglądał się w sam środek pentagramu i po chwili zaczęła pojawiać się czarna mgła. Czarodziej mówił coraz donośniej, a potem pojawiła się przed nimi zjawa.

- Kto odważa się wzywać Agaresa? – powiedział.

- Wielki Czarownik Bostonu, Agaresie.

Spojrzał na niego z szerokim uśmiechem na twarzy. Obrócił się za siebie, rozglądając się i skupił swój wzrok na Sebastianie i Clary.

- Dzieci Morgensterna. – wybuchnął śmiechem – Jestem tu przez ciebie. – spojrzał na Sebastiana.

- Pragnę twojej pomocy, panie. – ukłonił się przed nim.

- W naszym świecie jest o tobie głośno, Jonathanie. Czego pragniesz?

Sebastian podszedł do Dave’a i wziął od niego starą kartkę ze zaklęciem. Wszedł do pentagramu i podał ją demonowi.

- Jesteś odważny przebywając ze mną. – wyrwał mu kartkę – Skąd masz moje zaklęcie?

- Eligos mi doniósł. – demon popatrzył na niego groźnie – I przypadkiem powiedział też, że masz pięknego syna.

- Ja nie mam syna! – krzyknął – Czego chcesz, Jonathanie?

- Nikt się nie dowie w zaświatach o twoim synu, jeżeli połączysz mnie i moją siostrę tym zaklęciem.

Agares wyglądał na wkurzonego. Mógł stracić syna i zostać wygnanym oraz skazanym na udrękę. Demony mają zakaz mieć dzieci, a jeżeli mają to zostaną wyciągnięte konsekwencje. Czarownik, który powstaje z nasienia demona, aby można go zabić, trzeba znaleźć ojca, żeby wymierzyć sprawiedliwość.

- Zrobię to, ale chce więcej.

- Zamierza ze mną negocjować?- uśmiechnął się – Agaresie, czego chcesz więcej?

- Wolności. – popatrzał na niego.

- Mamy umowę, Agaresie.

Demon zdziwiony popatrzał na niego, a potem na czarownika. Skinął głową, a Dave zniknął za drzwiami. Po chwili wrócił i podał mu koszyk potrzebnych rzeczy.

- Wnieś dziewczynę, Jonathanie.

***

Magnus siedział nad zaklęciami i w końcu udało mu się rozszyfrować je. Wziął jak najszybciej płaszcz, z jego dłoni wyleciały szare płomienie i po chwili zniknął. Pojawił się w Instytucie i popdził do Sali anioła. Wbiegł i zdziwił się na widok tego co zobaczył. Konsul siedział na krześle, a cichy brat poddawał go testowi miecza. Widząc go Maryse, wstała i powiedziała:

- Magnusie jest rozprawa. Czy to ważna sprawa?

- Bardzo ważna. Rozszyfrowałem zaklęcie. – powiedział.

Cała sala, włącznie z konsulem spojrzała na czarodzieja. Zdziwienie powiązane z szacunkiem pokazywało się na ich twarzach. Pierwszy odezwał się konsul.

- Nie powstrzymacie go! – i wybuchnął śmiechem.

Magnus zbliżył się do winnego.

- Gdzie jest Sebastian, Wilson?- powiedział wściekłym tonem.

Oskarżony zaczął się tylko śmiać. Inkwizytor podszedł do niego i przyłożył mu miecz anioła.

- Jak długo współpracujesz z Jonathanem Morgensternem? -  krzyknął.

Teraz na całej Sali słychać było krzyk.

- Przestań, Felix!

- Odpowiedź, Richardzie!

- Od samego początku.- wykrzyczał.

Maryse wstała i podbiegła do nich.

- Jaki ma plan Jonathan? – zapytała.

Konsul popatrzał na nią i powiedział:

- Spalić ten świat.- wybuchnął śmiechem poplątanym z krzykiem bólu.