Rozdział 11

-Co? – zdziwili się – Jakiego demona?

- To jest naprawdę dziwne, że mówicie równocześnie.- spojrzeli na nią ostro – Nie wiem jakiego. Tego nam już nie zdradził.

- No to mamy wielki problem. – podsumował Jace.

- A co działo się na radzie? – spytała Isabelle.

- Dużo zamieszania. Wszyscy się obawiają kolejnego ruchu Sebastiana. Zginęła nocna łowczyni.

- Kto? –zdziwił się Jace.

- Helen Blackthorn.

- Jak podejrzewam zabił ją Sebastian.

- Demony, ale Clave uważa, że Sebastian je nasłał.

- To tylko spekulacje. – powiedziała Isabelle.

-Nie jestem tego taki pewien. To nie był jeden czy dwa demony. Zaatakowała ją około trzydziestu, a one nie podążają grupą. Zostały nasłane.

- Skąd Clave ma takie informacje? – oburzyła się.

- Był świadek.

- Kto? – zapytał Jace.

- Przyziemny ze wzrokiem.

- Co? Przecież mówili nam, że nie było przyziemnego ze wzrokiem od stu lat!- krzyczała Isabelle.

- Nie było takiego, który się do nas zgłosił, a to różnica Izzy. Jest to właściciel sklepu z antykami, ale nie chce mieć kontaktu z naszym światem. – powiedział Alec.

- To się zdziwi. – powiedział Jace.

- Co masz na myśli? – spytał Alec.

- Mam kilka pytań do niego.

Jace wziął kurtkę i zmierzał do drzwi, lecz drogę przeciął mu Alec.

- Czego nie zrozumiałeś, że nie chce mieć kontaktu z nami? Powiedział wszystko Clave i mamy zostawić go w spokoju.

- Clave to nie ja. – odburknął- Przesuń się, bo nie chce ci zrobić krzywdy.

- Jace! – skarciła go Isabelle.

- Alec nie będę siedział, nie robiąc nic. On ma wzrok i możliwe, że widział coś więcej. Sebastian.

- Sed lex, dura lex. –szepnął Alec.

- Pieprzyć prawo! – krzyknął – To chodzi o Sebastiana, a on ma Clary! Zrobię wszystko dla niej, bo ona zrobiła wszystko dla mnie.

- Kiedyś się naprawdę narazimy Clave. – posumowała Isabelle i ruszyła do drzwi – Idziecie? Mam ochotę skopać parę tyłków.

***

Siedziałam na łóżku obserwując jak Dave wyciągał z torby jakieś zioła, a Sebastian krąży wokół niego. Co chwile wygląda za okno, jakby się kogoś obawiał albo czekał. Po chwili Dave kiwnął mi palcem na znak, że mam podejść. Wykonałam jego polecenie i usiadłam obok niego. Wylał wodę na podłogę, wziął jakieś zielsko, które zaczęło płonąć w jego rękach i mówił słowa chyba z greckiego. Popatrzałam na kałużę, którą zrobił wylewając wodę. Zaczął pojawiać się w niej obraz. Widzę ulicę. Biegnie po niej Jace, a za nim Alec i Isabelle! Przyjrzałam się Jace’owi i dostrzegłam lekki blask z jego rąk i twarzy. Sebastian nie dał mu lekarstwa.

- Okłamałeś mnie! Nie dotrzymałeś umowy! – Krzyczałam.

- Uspokój się. – spojrzał na mnie ostro – Nie osądzaj mnie, jak nie wiesz co się stało. Przyniosłem mu i dałem, ale to jego decyzja czy wypije. Miałem mu dać lekarstwo i swoją umowę dotrzymałem, a czy wypije to nie mój interes.

- Oszukałeś mnie..- powiedziałam.

- Nie. Ja zrobiłem co do mnie należy.

- Musze go znaleźć i mu powiedzieć, żeby to wypił. – podeszłam po swój płaszcz, lecz Sebastian zatrzymał mnie przy drzwiach.

- Po pierwsze nie możesz złamać umowy. – przybliżył się. – Po drugie znam szybszy sposób.

- Jaki?

- Ognisty liścik.

***

- Simon, możesz podać mi papiery, które leżą na stole w salonie?- zapytał znużony Magnus.

Chłopak podniósł się z kanapy i podszedł do stolika. Zerknął na papiery. Były napisane językiem którego nie zna, ale słowo ‘demone ‘ od razu rozpoznał. Podał je czarownikowi.

- W jakim to języku. –zaciekawił się Simon – I co to jest?

- Włoski. Teoria- jak stworzyć demona. Trzeba przeszkodzić Sebastianowi. – odpowiedział automatycznie.

- Masz zamiar pomagać nam? Jak wcześniej tu przyszliśmy nie chciałeś. – skomentował.

- Oh, pamiętasz. Nie chce wam pomagać ale muszę.

- Ze względu na Alec’a.

Na dźwięk tego imienia Magnus się cały spiął, a rumieńce wypłynęły na jego policzki i szyję. Widać jak jego ciało i umysł reaguję na same słowa o nim, a co dopiero na bezpośredni kontakt.

- Czemu nie jesteście razem, skoro się kochacie?- musiał zadać to nurtujące pytanie Simon.

- Nie zrozumiesz tego.

- To jest bez sensu. Jak dwoje ludzi się kocha, to powinno wystarczyć.

- Kochasz Clary i wam nie wyszło. – skomentował Magnus.

- To nie to samo. Kochamy się jak rodzeństwo, a nie jak kochankowie.

- To nie zmienia niektórych faktów, wampirze.

- Co was poróżniło? – zaczął – Albo kto?

- Śmiertelność. –odburknął.

- Serio? Takie coś poróżniło waszą miłość? – Oburzył się, popatrzył prosto w oczy czarownikowi – Jesteście idiotami. – I wyszedł z pokoju.

- Wiem, Simon, wiem. – szepnął Magnus.