Rozdział 22

George Verlac wbiegł do instytutu i podążył do Sali anioła. Drzwi były otwarte, a na miejsce gdzie powinien być związany konsul, zostało tylko puste krzesło z poprzecinanymi linami. Podszedł bardzo powoli, przyglądając się krzesłu. Eric Colborn szedł za nim, a widząc zmasakrowaną Salę najpierw na jego twarzy pojawił się strach zmieszany ze zdziwieniem, a potem zaczął rzucać liczne przekleństwa pod nosem.

- Poszukajmy jakiś śladów, a potem zadzwonimy do Maryse. – powiedział Verlac.

Eric poszedł w przeciwną stronę Sali. Na początku szukał czegokolwiek w kawałkach szkła, które były porozrzucane na podłodze. Jedyne co znalazł to potrzaskane zdjęcie Maryse z całą rodziną oraz papiery, które miały zostać dostarczone do Clave. Nagle poczuł zimne powietrze na przedramieniu. Obrócił się, odsunął zasłonę i na jego twarzy odmalowało się przerażenie. Mur, który był wykonany z solidnej cegły jest…. rozwalony. Zdjęcia, które przedstawiały całe Clave są na dworze porozrzucane. Kto mógł zrobić takie szkody? Czyżby Konsul?

- George! – krzyknąłem – Chyba coś znalazłem.

Po chwili u boku Eric’a pojawił się Verlac.

- O cholera! – przeklął.

- Myślisz, że to Felix?- zapytał niepewnie.

- Nie. – pokręcił głową i podniósł rękę, w której trzymał lekko zakrwawiony miecz. – Uwolnili go.

Eric nie wiedział, co powiedzieć. Bał się odpowiedzi, ale wyszeptał.

- Masz na myśli.. – urwał.

- Sebastian i spółka? O tak. – popatrzał na niego – przeszukajmy instytut, może jeszcze są.

Popatrzał na przerażenie Eric’a.

- Masz… - podał mu miecz i kilka małych kuleczek – przyda ci się.

- Co to jest? – wskazał na kuleczki.

- Rzuć nimi w przeciwnika, a momentalnie zaśnie. – uśmiechnął się na widok twarzy Eric’a- pamiątka po prawdziwym Sebastianie, moim kochanym zmarłym wnuczku.

***

Jace jako jedyny nie użył windy i wbiegł po schodach. Przed pokojem prowadzącym do Clary, zatrzymał się i spróbował normalnie otworzyć drzwi, lecz okazały się zamknięte. Jednym szybkim, silnym kopnięciem wyważył drzwi i wbiegł do pokoju.

- Clary! – krzyczał – Kochanie!

Wszedł do pierwszego pokoju i to co zobaczył zszokowało go. Na podłodze, czarną krwią demonów jak się domyślił był namalowany pentagram. Zarysy czarnej mgły i proszku, tak samo jak trupi zapach wskazywał na obecność demona. Upadł na kolana i zobaczył skrawek papieru. Wziął go i powoli zaczął czytać:

„Lorem par nodus amoris daemones adiuva

Clary decimo affectus, qui animum

accidens Lilithh sic nobis”

Nie było całego tekstu, ale od razu wiedział co to oznacza.

- Nie.. nie zdążyłem.. to nie może być tak! – załkał.

- Może być, braciszku.

Jace momentalnie obrócił się i spojrzał na Sebastiana.

- Gdzie jest Clary?- mówił głośno, wypowiadając każde słowo bardzo powoli.

- W bezpiecznym miejscu, gdzie czeka na swojego brata..o przepraszam nowego chłopaka. – uśmiechnął się szeroko.

- Ty to masz marzenia. Nie kocha cię na prawdę. – popatrzał na niego – Nikt cię nie kochał, nawet twój ojciec wolał mnie niż ciebie.

Sebastian podskoczył do Jace i z całej siły rzucił nim o ścianę.

- Nie mam ojca. – powiedział spokojnie.

- Własna matka cię nienawidzi i pragnie cię zabić. – zaczyna się śmiać.

- Moją matką jest Lilith. – popatrzał na niego.

- Żyjesz w świecie iluzji, Sebastian. – powiedział – a Clary wygra z tobą.. prawdziwa miłość wygra, a ona cię nie kocha i nigdy nie pokocha.

- Miłość czyni nas kłamcami, braciszku. – uśmiechnął się szeroko.

Wymierzył jeszcze kilka mocnych kopnięć w leżącego Jace’a po czym podszedł do przeciwległej ściany. Słyszał już głosy nadchodzących przyjaciół.

- Do zobaczenia, bracie. – po czym przeszedł przez portal.

***

Maryse siedziała w biurze, oczekując na telefon od któregoś z nocnych łowców albo na informacje od Cichych Braci. Przeglądała papiery różnych czarowników. Zatrzymała się na Czarowniku Los Angeles, ponieważ go kojarzyła. Od razu poznała swojego dawnego przyjaciela z lat młodości. Logan Lovestern był najlepszym jej przyjacielem, dopóki nie wstąpiła do kręgu Valentine’a. Namawiał ją, żeby uciekła z nim bo wiedział, że skończy się to rozlewem krwi, ale nie słuchała jego gadania. Wiedziała, że ma dar przepowiadania przyszłości, lecz wtedy w oczach miała tylko Valentine i jego przemowy o lepszym życiu. Logan nie mógł jej pomoc, a musiał jak najszybciej wyjechać. Noc przed opuszczeniem Idrisu przyszedł pożegnać się z nią. Wszedł przez okno do jej sypialni. Wiedział, że Robert będzie ciężko pracował u Valentina więc kochankowie mieli wolną przestrzeń.

- Logan? – wyszeptała – Co ty tu robisz? Robert..     

- Jest z Valentine’em. – popatrzał na nią – Musimy się pożegnać, Mar.

- Co? – podbiegła do niego – Jak to, nie możesz mnie zostawić? Co z nami będzie?

- Mówiłem ci, że możesz jechać ze mną. Ja tu nie zostanę – spojrzał jej w oczy i ujął jej twarz w dłonie – Nie będę patrzał na klęskę.. waszą klęskę i śmierć niewinnych ludzi.

- Nie będziesz, obiecuję. – uwiesiła się na jego szyi i zaczęła całować usta.

- Kochanie..- urwał – Valentine zniszczy was wszystkich, a ja nie zdołam wam pomóc. Ostatnia decyzja Maryse jedziesz czy nie? – spojrzał na nią i lekko odepchnął.

- Nie mogę zostawić Alec’a. Jest taki mały. – łzy spłynęły po policzku.

- Weź go ze sobą. Zaopiekujemy się nim. – zbliżył się.

- A Robert? – popatrzała na niego – Nie mogę go zostawić!

- Nie kochasz go nawet! Czemu nie możesz, hę? – podniósł głos.

Spojrzała na niego i upadła na łóżko. Chwyciła się za brzuch i spojrzała na niego.

- Jestem w ciąży, Logan.

Spojrzał na nią z zaskoczeniem. Przez dłuższą chwilę się namyślał, po czym w końcu zrozumiał.

- Kochaliśmy się ostatnio kilka miesięcy temu.- odwrócił od niej wzrok – To jego dziecko.

- Przepraszam..

- Nic nie mów..- podniósł rękę na znak, aby się uciszyła – Nie chce znać szczegółów.

Spojrzał na nią ze smutkiem.

- Żegnaj Maryse.

- Logan! Poczekaj!

Zanim dobiegła do okna, on już zdążył wyskoczyć przez nie prosto na konia i wyruszyć w podróż.

Przypomniawszy sobie swoją przeszłość, zgięła kartkę na pół i włożyła sobie w stanik, aby nikt się nie zorientował.

Po chwili usłyszała chrząknięcie w drzwiach. Obróciła się, a o framugę był oparty brat Enoch.

- Znaleźliśmy dużą energię mocy w Paryżu, hotel vin, ale ustało. Bracia spodziewają się najgorszego.

- Dziękuję. – wstała – ruszymy tam i sprawdzimy to. – wyszła z pokoju, zostawiając cichego brata samego.