Rozdział 13

Weszli do małego sklepu z antykami. Przechodzili z jednego regału do drugiego. Gdy byli już blisko kasy, Alec zauważył coś. Momentalnie się zatrzymał.

- Alec, o co chodzi? – zapytał Jace, gdy wpadł na przyjaciela.

Chłopak nie odpowiedział. Jace poszedł za jego wzrokiem i dostrzegł małe srebrne pudełko, a obok niego jakiś stary kielich.

- O co wam chodzi? – zdenerwowała się Isabelle.

Ominęła chłopców i podeszła do starszego pana.

- Dobry wieczór. – uśmiechnęła się – Czy pan jest właścicielem? – gdy starszy pan przytaknął, kontynuowała – David , tak? – Znowu przytaknął – Musimy porozmawiać. – powiedziała stanowczo.

Mężczyzna popatrzał na dziewczynę, a potem przeniósł wzrok na chłopców. Już wiedział z kim ma do czynienia .

- Udzieliłem wszelakich informacji Clave. Jeżeli nic nie kupujecie, proszę opuścić to miejsce.

- Mamy pytania. – odezwał się Jace – Tylko kilka, a potem nas nie będzie.

- Jakie znowu pytania? – oburzył się – Nie znałem tej dziewczyny. Nie mogłem pomóc, ja…

- Nie o nią nam chodzi. – przerwał Jace – Widział pan ją tutaj? – pokazał swoje zdjęcie z Clary.

- Nie, ale – przypatrzył się – Jest bardzo podobna do.. Czy to córka Jocelyn?

Rodzeństwo popatrzało na siebie zdziwione. Skąd on zna matkę Clary. Jak zna ją to możliwe, że zna ojca i… brata.

- Skąd pan wie? Zna ją pan? – pierwsza zapytała Isabelle.

- Oj, tak. Cudowna kobieta. Często tu przychodziła.

- Po co? – spytał Jace.

- Kiedyś potrzebowała kilku rzeczy. Opowiadała mi o mężu i wojnie.

- Myślisz, że Jocelyn z Luke’em przygotowują się na wojnę za plecami Clave?- spytała Isabelle brata.

- Wątpię. Nie popełnia takich błędów od… Kiedy ostatni raz tutaj była? – spytał.

- Trzy tygodnie temu.

- Powiedział, że kiedyś potrzebowała. Kiedy konkretnie? –wtrącił się Alec.

- Nie pamiętam, ale była wtedy w ciąży.

- Piętnaście lat temu! – krzyknęła Isabelle – Szykowała się do powstania.

- Więc dlaczego była tutaj trzy tygodnie temu?

- Poprosiła mnie o demoniczną mapę oraz obserwowanie okolicy.

- Demoniczną mapę?- zdziwiła się Isabelle – Co to takiego?

- Mapa, która wyszukuje demony na całym świecie. Pokaże ci, jaki demon jest w konkretnym miejscu. Zaginęła kilka lat temu. – popatrzył na starca Alec.

- Skoro zaginęła, to skąd on.. ? – powiedziała Isabelle.

- Dobre pytanie. Skąd ją masz? Gdzie ona jest? – zapytał Jace.

- Jocelyn ją kiedyś miała i ukryła gdzieś u mojego starego przyjaciela. Ostatnio mnie poinformowała, a ja po prostu wykonują jej zlecenie.

- Widział pan go? – podał zdjęcie Sebastiana – Gdziekolwiek?

- Tak. – przypatrzył się bardziej. – Był tutaj tydzień temu, po jakieś zioła. Potrzebował leku.

- Coś jeszcze?

- Nie.

- Jeszcze jedno.. – powiedział Alec – Muszę mieć to tam. – pokazał palcem na kielich i srebrne pudełko.

- Dobrze, ale trzeba zapłacić za to.

Alec zrobił skwaszoną minę.

- Ile? – spytała Isabelle.

- Dla was nephilim trzysta dolarów.

- A może zawrzyjmy układ. – Powiedział Jace, z łobuzerskim uśmiechem – Weźmiemy to i w zamian cię nie zabijemy.

- Sto dolarów? – zapytał strzec.

- Masz. – Isabell rzuciła pieniądze na ladę – Bierz to Alec i idziemy, bo zaraz nie wytrzymam.

***

Brat Zachariasz wchodzi do Sali anioła w czasie rady. Wszyscy zebrani przerywają opracowywanie planu znalezienia Sebastiana.

- Nie masz tutaj wstępu. – odezwał się jakiś głos.

- Dokładnie! Trwa narada! – poparli następni.

- Cisza! – krzyknęła Maryse – Co cię sprowadza do nas Bracie Zachariaszu?

- Znaleźliśmy Jonathana. – powiedział.

Większość osób na Sali wstrzymała oddech, na dźwięk tego imienia. Konsul wstał i popatrzyłł po zabranych i skupił wzrok na Cichym Bracie.

- Gdzie?

- Paryż, hotel Baiser.

- Dziękujemy. – odpowiedziała Maryse. – Zbierajcie się.

- Ja tutaj wykonuję rozkazy, Maryse. – oburzył Konsul.

- Nie tym razem! – zbliżyła się do niego – Po pierwsze jesteś na moim terenie, po drugie tu chodzi o Sebastiana.

- Nie możemy tak po prostu iść i go zabić. –odpowiedział.

- Nie? – popatrzała na niego – Czyżbyś brał przykład ze swojego poprzednika? On zdradził nas dla Valentina, a ty może robisz to dla jego syna, co?

- Jak śmiesz mnie o to podejrzewać!- krzyknął Konsul – Zastanów się o czym mówisz, bo stracisz stanowisko i instytut.

- Grozisz mi? Jak Sebastian?

Cała sala była zdziwiona wymianą tych zdań.

- Co ty mówisz, Maryse?

- Słyszałeś! Chce, żebyś przeszedł test miecza.- powiedziała – Udowodnij, że nie współpracujesz z nim.

Po chwili na Sali słyszano okrzyki popierające Maryse.

- Straż!- krzyknął inkwizytor – Zabrać go do celi w Cichym Mieście. – wskazał palcem na konsula – Jutro staniesz przed sądem.

Z tłumu wyszło trzech wysokich mężczyzn, zabrało konsula pod ramię i udało się z Bratem Zachariaszem. Nocni łowcy, uzbrojeni stanęli gotowi do walki przed kobietą. Maryse odwróciła się i sięgnęła po telefon.

- Magnus? – powiedziała – Musisz zaraz zjawić się w instytucie i otworzyć nam bramę do Paryża.